کاربرد موتورهای الکتریکی

پرکاربردترین موتور در بین موتورهای الکتریکی مختلف، موتور ناهمزمان AC (که به عنوان موتور القایی نیز شناخته می شود) است. استفاده از آن آسان، قابل اعتماد برای کار، ارزان و از نظر ساختاری محکم است، اما دارای ضریب قدرت پایین و تنظیم سرعت دشوار است. ماشین‌های با ظرفیت زیاد و سرعت کم معمولاً از موتورهای سنکرون استفاده می‌کنند (موتورهای سنکرون را ببینید). موتورهای سنکرون نه تنها ضریب توان بالایی دارند، بلکه سرعت آنها مستقل از اندازه بار است و فقط به فرکانس شبکه بستگی دارد. کار نسبتاً پایدار است. موتورهای DC معمولاً در شرایطی استفاده می شوند که تنظیم سرعت در محدوده وسیع مورد نیاز است. اما دارای یک کموتاتور است که ساختار پیچیده ای دارد، قیمت آن گران است، نگهداری آن دشوار است و برای محیط های سخت مناسب نیست. پس از دهه 1970، با توسعه فناوری الکترونیک قدرت، فناوری کنترل سرعت موتورهای AC به تدریج به بلوغ رسید و قیمت تجهیزات رو به کاهش بود که شروع به اعمال کرد. حداکثر توان مکانیکی خروجی که یک موتور می تواند تحت سیستم عامل مشخص شده (سیکل پیوسته، کوتاه مدت، متناوب) بدون ایجاد گرمای بیش از حد موتور تحمل کند، توان نامی آن نامیده می شود. هنگام استفاده از آن باید به مقررات روی پلاک توجه کرد. هنگامی که موتور در حال کار است، باید به تطبیق ویژگی های بار آن با ویژگی های موتور توجه شود تا از سرعت زیاد یا توقف آن جلوگیری شود. موتورهای الکتریکی می توانند طیف وسیعی از توان را از میلی وات تا ده ها هزار کیلووات ارائه دهند. استفاده و کنترل موتورهای الکتریکی بسیار راحت است، با قابلیت خود راه اندازی، شتاب گیری، ترمز، معکوس کردن و نگه داشتن. توان خروجی یک موتور الکتریکی عمومی با سرعت تنظیم سرعت تغییر می کند.